„Furia” Grażyny Plebanek zapewniła nam na poniedziałkowym spotkaniu gorącą dyskusję. Nie jest to dla nas pierwsza książka, która porusza problem migracji, asymilacji i nowego początku w życiu, w europejskim kraju. Czytałyśmy już powieści, reportaże, eseje na ten temat. A jednak temat rasizmu, ukrytego pod płaszczykiem dobroci i protekcjonalizmu, nieustająco nas porusza i budzi wewnętrzny sprzeciw…To historia o gniewie, ale też o granicach, relacjach i próbie odnalezienia siebie w świecie pełnym napięć i oczekiwań. Plebanek pokazuje furię jako emocję wielowarstwową: tłumioną latami, dziedziczoną kulturowo, a czasem wybuchającą w najmniej spodziewanych momentach. Bohaterki są skomplikowane, nie zawsze „lubialne”, ale dzięki temu autentyczne — ich decyzje bywają sprzeczne, impulsywne, a jednak głęboko ludzkie.

„Furia” to jedna z tych powieści, która jeszcze długo po przeczytaniu „pracuje” w głowie. Trzeba sobie na to pozwolić i dać jej szansę być może na wytknięcie nam nadal własnych kulturowych przywar?